Reynsluakstur:
Mercedes Benz EQA
,
árgerð
2021
Umboð:
Askja
Þægindi, verð, hljóðeinangrun
Viðbragð, veggrip‍

Alveg get ég játað það að þau „straumhvörf“ sem í vændum eru í bílasögunni hafa valdið mér nokkrum áhyggjum. Í það minnsta heilabrotum og dálitlu umkomuleysi innra með mér.  

Ekki er ætlunin að hrella lesendur með of mörgum orðum um „orkuskipti“ (sem mér þykir álíka leiðinlegt orð og Borgarlína, Sundabraut, ívilnun, stjórnarandstaða og þverpólitískt-eitthvað) en í sem stystu máli þá snýst heila málið um að draga úr notkun jarðefnaeldsneytis og „auka hlutfall endurnýjanlegrar orku í samgöngum á landi í 10% fyrir árið 2020 og 40% árið 2030,“ eins og segir í þingskjali sem sjá má hér.

Já, aðrir orkugjafar en bensín og dísil eru nokkrir. Persónulega er ég „gasa“lega spennt fyrir vetninu en það er önnur saga því hér er umfjöllunarefnið hinn rafmagnaði bíll Mercedes-Benz EQA 250.

Billegur og elegant

Það er gaman að koma nokkrum dönskum orðum inn í greinarnar mínar til að sýna fram á að dönskukennslan komi sko víst að gagni. Billegur skal hann vera og elegant í þokkabót! Það er að segja að EQA kostar frá 6.790.000 kr. og er það í ágætt í hinu stóra samhengi. En bíðum við… Þetta er ekki fjórhjóladrifna útgáfan. Hún kostar aðeins meira, eða frá 7.590.000 kr. Eftir sem áður kom verðið blaðamanni á óvart.

Almennt séð á hönnun það til að fara alveg framhjá mér. Nema þegar kemur að bílum og flugmaskínum hvers kyns.

Eins og eflaust mörgum öðrum, tók það mig tíma að venjast trýninu á rafbílum. Þeir eru ekki með (eða þurfa ekki) grill. Grillin hafa heldur betur breyst, eins og fjallað er um á skemmtilegan hátt í grein kollega míns hér​​.

Eins og þar segir: „Þú gætir tekið loft þarna inn, ef þú ætlar að kæla tómt rými.“

Það væri kjánalegt. Nú, þegar ég er orðin vön breyttri ásýnd margra bíla (hæ nútími og framtíð!) þá finnst mér t.d. EQA bara ljómandi snotur „í framan“. Það er mín skoðun og þó svo að ég, prívat og persónulega, velji bíla ekki eftir útliti þá veit ég að sumir gera það. Fyrir þá sem það gera er EQA sennilega eins konar Gósenland þegar inn í bílinn er komið!

Hönnunin að innan er áhugaverð og skemmtileg að mati undirritaðrar. Dálítið eins og maður sé mættur í stjórnstöð, upptökustúdíó eða já, einhvern stað þaðan sem einhverju mjög merkilegu er stjórnað. Sem er auðvitað raunin á sinn hátt. Flott lýsing er í hinu og þessu (línur meðfram armpúða, í hurðarspjaldi, gólfi og hanskahólfi t.d.) sem má breyta eins og manni sýnist - birtustigi og litum sem sagt. LED stemningslýsing (er enn að venjast orðinu) sem státar af 64 litum, takk fyrir!

Mælaborðið er breiðskjár (e. wide screen) í háskerpu og stafrænt stjórnrýmið er margslungið.

„Margslungið“ útskýrt ögn betur

Þetta var nú sérkennilegt orðalag sem segir lesendum nákvæmlega ekki neitt: „[...] stafrænt stjórnrýmið er margslungið.“ Leyfið mér, lesendur góðir, að útskýra þetta aðeins:

Maður nokkur sagði mér fyrir margt löngu að Svíar væru svo kurteisir að þeir gættu vel að orðavali til að móðga engan. Dæmi: Gestgjafi býður fólki í mat og súpan sem boðið var upp á í forrétt reynist óþverri að mati gestanna (Svíar sko). Gestgjafi spyr hvernig þeim hafi fundist súpan. Þá svara þeir, skv. sögunni, einhvern veginn svona: „Jú, hún var öðruvísi.“ „Soppan är annorlunda“ eða „olik“ myndu þeir kannski segja.

Þetta segir í raun ekki baun um hvernig þeim líkaði súpan en enginn móðgast og ekki þarf að ræða það frekar. Sniðugir þessir Svíar (ef rétt reynist!).

Nema hvað: Frá súpu yfir í bíl, og ekki bara einhvern bíl heldur Benz EQA! „Margslungna“  stjórnrýmið var sumsé flókið. Ekki vont eða gott heldur gafst mér ekki tóm til að „mastera“ það. Tíminn sem ég fékk til að reynsluaka bílnum bauð ekki upp á að blaðamaðurinn knái gæti prófað alla þá spennandi möguleika sem í boði eru. En möguleikarnir eru greinilega margir! Staðalbúnaður er ríkulegur, eins og grunnbíllinn kemur hingað, og hann má sjá hér.

Hljóðlátari en margir frændur

Það skýtur kannski skökku við að fjalla sérstaklega um að RAFBÍLL sé hljóðlátur. Auðvitað er hann það. Engin vél = ekkert prump. Það er samt munur á hvernig veghljóð og annað berst inn og um bíl. Rafbílar eru misþéttir, rétt eins og aðrir bílar. Og EQA er pottþéttur! Þéttur sem pottur.

Það var ömurlegt veður þegar bíllinn var prófaður. Orðalagið „vont veður“ verður bara gott í samanburði við ástand gufuhvolfsins niðri við jörðu á þessum tíma og á þessu svæði þar sem við EQA vorum stödd. Þetta var snemma í sumar. Slíkur var veðurhamurinn að ekki var einu sinni hægt að taka myndir af bílnum að utan, nema auðvitað með því að fara inn í einhvern bílskúr eða jarðgöng. (Myndir voru sem sagt teknar nokkrum dögum síðar).

Kjarni málsins er sá að ég heyrði ekki nokkurt vindgnauð þar sem ég sat inni í vel innréttuðum EQA og leið bara eins og fyrir utan væri stilla (ef ekki hefð verið fljúgandi drasl út um allt og úrhelli). Það er mikið gæðamerki myndi ég segja að heyra ekki skarkalann sem fyrir utan er!

Gerast góðir hlutir hægt?

Eitt af því sem getur verið hreint út sagt dásamlegt við rafbíla er hröðunin. Þvílík snilld!

Þeir eru margir rafbílarnir sem eru svaðalega snöggir úr kyrrstöðu og upp í 100 km/klst. Örfáar sekúndur og bíllinn kominn á hraða sem er ólöglegur á þjóðvegum landsins en samt á hann enn nóg eftir. Til dæmis fyrir kvartmílubraut! Bara svo það sé alveg á tæru að hér er ekki verið að hvetja til hraðaksturs í umferðinni. En hröðunin í mörgum rafbílum er hreinasta dásemd.

En því miður á þetta ekki við um þann EQA sem ég prófaði. Hann er tæpar 9 sekúndur að komast úr kyrrstöðu í 100 km/klst. Þessar 8,5 sekúndur (nákvæmlega) voru lengi að líða og ekki mikið fútt á meðan. EQA 350 4MATIC mun þó ná þessu á 5,8 sekúndum og það er betri tími en 8,5 sekúndur.

Miður þóttu mér þessi seinu viðbrögð sem og það að Sport-stillingin virkaði ekki mjög sportlega, nema auðvitað í því sporti að hakka í sig rafmagnið. Það er vont sport.

Um rými og rafhlöðu

Við bestu skilyrði, segir framleiðandi, má komast allt að 424 kílómetra á hleðslunni. Það hljómar vel og hef ég svo sem ekkert meira um það að segja því sem fyrr segir var varla hundi út sigandi þegar þessi snotri bíll var prófaður. En út fór ég þó að í mér væri hundur vegna veðurs. Hleðsluprósentan fór ört niður á við, eðli máls samkvæmt, í mótvindi og alls konar veðurillsku sem einskorðast við suðvesturhorn vors lands. Þó gerðist það ekki svo hratt að vandræði hlytust af.

Aðeins um rými og rafhlöðuna: Það virðist vera sem rafhlaðan taki nokkurt rými „frá“ farþegum, eða fótarými farþega aftur í. Þar er nefnilega lítið pláss að skipta um skoðun o.s.frv. Einhvers staðar þurfa fætur að vera og sömuleiðis rafhlöður. Betra að rafhlaðan taki fótapláss af farþegum en höfuðrými… En nú er greinarhöfundur farinn að skrifa um eitthvað sem ekki á heima hér og stopp nú!

Veggrip og nautgrip

Jú, það er kominn seinnipartur í þessi skrif og kvöldgalsi í blaðamann, þótt ekki sé komið kvöld. En að lokum má nefna að veggripið var ekki nógu gott. Við öfgakennd veðurskilyrðin safnaðist vissulega regnvatn í vel notað malbikið á höfuðborgarsvæðinu. Almennilegar vatnsrásir myndast víða á götum þegar viðhaldi þeirra er ekki sinnt og ekki einu sinni hávaðaroki tókst að feykja vatninu úr „farvegi“ sínum.

Þarna, þegar undirrituð í klaufaskap rambaði í rásirnar fastmótuðu (þarf samt nánast að vera á einhjóli til að rata ekki ofan í þetta), var gripið ekki nokkurt. Skautuðum við, ég og EQA, á veginum. EQA eins og „belja“ á svelli en ég eins og kábboji í ótemjureið.

Þetta var óþægilegt og auðvitað ber að ítreka að ekki var um fjórhjóladrifna útgáfu bílsins að ræða. Til að kanna hvort aðrir akstursunnendur hefðu reynt þetta á EQA kom í ljós að svo var. Höfðu einhverjir bílablaðamenn úti í hinum stóra heimi orð á því að eflaust færi betur á akgreinaskiptum þegar þurrt væri. En hver veit nema dekkin hafi verið óheppileg eða eitthvað í þá veru? Margt getur spilað inn í og flest getum við nú verið sammála um að til eru betri vegir en þessir vatnsrásasvelgir sem við þekkjum of vel.

Rúsínan (og systur hennar) í pylsuendanum

Það er ljótur stíll að enda tónleika, veislur og reynsluakstursgreinar á leiðindum. Ekki ætlum við að taka upp á því núna!

Það er margt gott við EQA, ekki bara út frá fagurfræðinni heldur er margt í smíði bílsins sem er frábært. Benz stendur vissulega fyrir atriði á borð við  fagra hönnun, hugvit, öryggi, „elegans“ og fleira.

Hvort vel fer um lang„löppur“ aftur í eður ei fer þar vel um börn og stuttfætlur. Og mikið óskaplega fer vel um ökumanninn! Þetta er enginn kirkjubekkur sem maður situr á - nei, onei! Þarna er sko gott að vera.

Mér fannst til dæmis mjög gaman að „þurfa“ að bíða í þessum bíl: Margt úr framtíðinni virðist vera í EQA og ekki að furða að risaeðlur í útrýmingarhættu (jebb, var að stimpla mig inn) þurfi tíma til að læra á herlegheitin. Risaeðlan kunni afar vel að meta hljóðkerfið og hljómgæðin. Sveitin Jurassic 5 varð reyndar ekki fyrir valinu en með aðstoð tækninnar tókst að grafa upp ýmsa steingervinga: The Stone Roses, Stone Temple Pilots og The Rolling Stones fengu að óma og allt var gott. Hljóðin fyrir utan eru fyrir utan og þau sem maður kýs að hafa inni í bílnum hljóma vel.

Ljósmyndir: Malín Brand og Óðinn Kári

Gefið út þann:
6/8/21
í flokknum:
Sportjeppar

Fleiri greinar úr flokknum: 

Sportjeppar

skoða allt

Skráðu þig á póstlistann okkar
Fáðu fréttir í innhólfið þitt

Thank you! Your submission has been received!
Oops! Something went wrong while submitting the form.